Ειδήσεις
Επίκαιρα θέματα
"Ας κάνουμε τη ζωή... λίγο καλύτερη". | "Ας κάνουμε τη ζωή... λίγο καλύτερη". |
|
|
| 08.05.10 | |
|
Από την εκπομπή "Εκτενώς". "Ας κάνουμε τη ζωή... λίγο καλύτερη". Είναι το σλόγκαν του site της Marfin, της τράπεζας που το όνομα της από το μεσημέρι της Τετάρτης έγινε συνώνυμο μιας τραγωδίας. Ερώτημα: τελικά οι Έλληνες, προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας λίγο καλύτερη ή μήπως προσπαθούμε να της δώσουμε πλοκή ανάλογη αρχαίας τραγωδίας; Εμείς απλά καταθέτουμε τις σκέψεις που κάνουμε την ώρα που ακολουθούμε τη χώρα μας στην κατηφόρα της. Κάποιες σκέψεις που τριγυρίζουν στο παρασκήνιο των συζητήσεων μας από καιρό, αλλά βγαίνουν στην επιφάνεια με αφορμή και χρωματισμένες από τα πρόσφατα γεγονότα. Κάθε βράδυ γύρω στις 8 ο Έλληνας βομβαρδίζεται με ένα μπαράζ καταστροφολογικών ειδήσεων γύρω από το παρόν και το μέλλον της χώρας. Κάθε βράδυ γύρω στις 8 ο Έλληνας ετοιμάζεται να επιβεβαιώσει τον εκνευρισμό του και να οπλίσει την αγανάκτησή του. Κάθε βράδυ γύρω στις 9 ο Έλληνας έχει βρει τον ένοχο και τον έχει βάλει στο στόχαστρο. Έναν ένοχο, ο οποίος αλλάζει πρόσωπα και ονόματα ανάλογα με το κανάλι που παρακολουθεί ο καθένας, τα κομματικά γυαλιά που φοράει ο καθένας και την συντεχνιακή του παρωπίδα. Γιατί είναι πολύ εύκολο να βρίσκεις φταίχτες στους απέναντι και τους προηγούμενους, αλλά πολύ δύσκολο να κοιτάς δίπλα σου και κυρίως στον καθρέφτη. Τι φταίει; Μήπως φταίμε τελικά κι εμείς; Η κρίση είναι κρίση, οι απάτες γνωστές και τα χρήματα που χάθηκαν πολλά. Φταίνε μόνο αυτά για την σημερινή μας κατάντια; Πριν απαντήσετε θέλω να κάνετε το απλό: οι "αναμάρτητοι" πριν αρχίσουν να πετάνε πέτρες, ας σηκώσουν τα χέρια τους. Τώρα όσοι από αυτούς τους "αναμάρτητους" έχουν καταφύγει ακριβώς στις ίδιες πρακτικές που χρησιμοποιεί και το κράτος, που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι που κατηγορούν για την κατρακύλα της χώρας, ας κατεβάσουν τα χέρια. Κανείς; Για σκεφτείτε τα παρακάτω λοιπόν. Πόσοι από εμάς πήραμε καταναλωτικά δάνεια για να αγοράσουμε αυτοκίνητο ή για να πάμε διακοπές το καλοκαίρι, έστω λίγο πιο μακρυά από εκεί που μπορούσε να μας φτάσει το πορτοφόλι μας; Ας κατεβάσουμε τα χέρια σιγά-σιγά, σας παρακαλώ. Μαζί μας κατεβάστε τα χέρια όσοι πήρατε στεγαστικό δάνειο για να αγοράσετε εξοχικό χωρίς να έχετε σιγουρέψει τις δόσεις σας. Αλλά και όσοι, αντίστροφα, προσπαθήσατε να πουλήσετε ένα προϊόν, χωρίς να νοιάζεστε αν ο αγοραστής, μετά, θα βρεθεί χρεωμένος για σας ξεπληρώσει. Τι διαφορετικό κάνουν οι τράπεζες άλλωστε; Την δουλειά σας κάνετε εσείς, την δουλειά τους κι αυτοί. Σειρά έχουν όσοι στην δουλειά τους αντί να παράγουν προσπαθούν συνέχεια να λουφάρουν, όσοι προσπαθούν κατ’ εξακολούθηση να κοροϊδέψουν το αφεντικό ή τους πελάτες τους, όσοι "γράφουν" συνεχώς στα αζήτητα τις υποχρεώσεις τους, τις δεσμεύσεις τους, τους νόμους, όσοι φοροδιαφεύγουν κατά συρροή, όσοι δεν κόβουν αποδείξεις, όσοι κόβουν εικονικά τιμολόγια. Κυρίως όσοι αντί να παράγουν πλούτο, αντί να συμβάλουν στην ανάπτυξη, έμειναν απαθείς να κοιτούν την κρίση που έρχεται. Όλοι οι αγρότες που αντί να επενδύσουν τις επιδοτήσεις που πήραν από την ΚΑΠ, τις σπατάλησαν. Όσοι μισθωτοί αντί να πάνε στα σεμινάρια (αυτή η δια βίου εκπαίδευση που λέμε, στην οποία σχεδόν τους παρακαλούσαν να συμμετέχουν) τα χρησιμοποιούσαν για να κάνουν διακοπές. Πάνω απ’ όλα όμως, ας κατεβάσουν τα χέρια όσοι έζησαν την παρανομία, την κοροϊδία και την σπατάλη δίπλα τους και αντί να αντιδράσουν, σώπασαν, κάλυψαν, δικαιολόγησαν και υπερασπίστηκαν αυτές τις πρακτικές. Δημόσιοι λειτουργοί που έβγαλαν αποφάσεις με το μυαλό στην τσέπη τους, αστυνομικοί που είδαν συναδέλφους τους να σαγηνεύονται από τα χρήματα που τους έριχναν δίπλα τους, δημοσιογράφους που άλλαξαν τις προτάσεις τους ανάλογα με τα με τα μηδενικά των επιταγών, μηχανικοί που κάλυψαν παρανομίες συναδέλφων για να καλυφθούν στο μέλλον και οι ίδιοι και η λίστα συνεχίζεται. Η ώρα της πικρής αλήθειας. Όλοι μας αν κοιταχτούμε στον καθρέφτη θα δούμε στο πρόσωπό μας ένα μικρό λαμόγιο, έναν μικρό . . . . . . (κι εδώ ας βάλει ο καθένας όποιο όνομα πολιτικού θέλει). Ας κατεβάσουμε λοιπόν το χέρι μας γιατί είμαστε όλοι συνένοχοι για την σημερινή κατάντια. Όσοι δε, μείνατε με τα χέρια ψηλά, είτε είστε υποκριτές, είτε εθελοτυφλείτε, είτε πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά τι κάνατε στη ζωή σας τα τελευταία χρόνια. Για όσους θέλουν να αντιδράσουν σε όσα τους "φορτώσαμε", να πουν ότι δεν φταίνε όλα αυτά, για το χάλι μας, τότε να σκεφτούν το εξής απλό: για κάθε ένα ευρώ που μας χρέωσε το κράτος προς εξωτερικές πηγές, έχουμε χρεώσει άλλο ενάμιση ευρώ τους εαυτούς μας σε εσωτερικούς δανειστές (τράπεζες, πιστωτικές κάρτες, δόσεις σε καταστήματα και σε ό,τι άλλο μπορεί κάποιος να χρεώσει τον εαυτό του). Τι σημαίνει αυτό; Η Ελλάδα είναι σε αυτή την τραγική κατάσταση, όχι μόνο λόγω του εξωτερικού της χρέους, αλλά και γιατί το εσωτερικό χρέος, που είναι πολύ μεγαλύτερο, κάνει την αποπληρωμή των χρεών μας αδύνατη. Χρεωθήκαμε, μας χρέωσαν και τώρα δεν έχει κανένας να πληρώσει. ...αλλά όχι μόνο εμείς. Το μερίδιο της ευθύνης που βαραίνει όλους μας, δεν απαλλάσσει τις πολιτικές και οικονομικές κεφαλές της χώρας από τα δικά τους λάθη. Δεν υπήρξαν ούτε επαρκείς πολιτικές, ούτε επαρκείς πολιτικοί τελικά. Είπαμε, έχουμε τους πολιτικούς που μας ταιριάζουν. Ίσως πλέον και πολιτικούς που μας μοιάζουν περισσότερο από ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε. Είδαμε με τα χρόνια χρήματα να περνούν από τα χέρια μας και να μην κάνουν ποτέ στάση εντός της χώρας. Είδαμε δισεκατομμύρια ευρώ να σπαταλιούνται αφειδώς όταν επρόκειτο για εξοπλισμούς, όταν έργα υπερκοστολογούνται. Τώρα βλέπουμε και τις περικοπές να επιβάλλονται χωρίς φειδώ. Για να πληρωθούν τα δάνεια πρέπει να κοπούν μισθοί, συντάξεις, δουλειές. Πόροι για να σωθούν οι τράπεζες υπήρχαν, πόροι για να σωθεί το κράτος, όχι πια. Τώρα βλέπουμε πράγματα που κερδήθηκαν με τον καιρό, που θεωρούσαμε δεδομένα, να χάνονται στην διάρκεια ενός ολιγόλεπτου διαγγέλματος. Το πλέον λυπηρό είναι όταν κανείς βλέπει τους εκλεγμένους εκπροσώπους του να επιδίδονται σε ατέρμονες λούπες αλληλοκατηγοριών και παραφορτωμένων αλλά κενών, ρητορειών. Όλα αυτά, στην αρχή μιας κρίσης. Πολιτικές που δεν θα μας βγάλουν από την κρίση απλά, αλλά που θα μας οδηγήσουν στην (οριστική) ανάπτυξη. Αλλά όχι, οι πολιτικοί μας για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να μας πείσουν ότι φταίνε οι άλλοι. Ούτε προτάσεις, ούτε λύσεις. Σαν τα σκυλιά, προσπαθούν να οριοθετήσουν την περιοχή τους, να εξασφαλίσουν την επόμενη ψήφο των ψηφοφόρων τους ή σωστότερα να τους πείσουν να μην ψηφίσουν τους απέναντι. Ακόμα κι όταν καίγεται η Αθήνα και κάποιοι Αθηναίοι μαζί, αυτοί εκεί με τεντωμένα τα δάχτυλα δείχνουν ο ένας τον άλλο. Μην μπερδεύεστε, τις κουκούλες τις φορούν έξω από την Βουλή, όχι μέσα. Η αντίδραση σε δράση. Έξω από την Βουλή, όπου το αξιοσημείωτο δεν ήταν τα έκτροπα αλλά η εκδήλωση μιας γενικευμένης αντίθεσης. Μια αντίδραση απέναντι στο σύστημα, απέναντι σε πρόσωπα, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Μια αντίδραση που η έκφρασή της είναι καθαρά προσωπικό θέμα του καθενός. Άλλοι διαδηλώνουν κι άλλοι φορούν κουκούλες, άλλοι αγανακτούν σιωπηλά άλλοι μεταναστεύουν, άλλοι τα σπάνε. Όλοι όμως πάνω-κάτω αντιδρούν. Αυτή η καθολική αντίδραση κάθε μορφής αξίζει της προσοχής μας. Δείχνει ότι ο πολίτης έχει φτάσει στα όριά του, ότι ο κόσμος περίμενε κάτι διαφορετικό, ότι όσα προαναγγέλλονται δεν θα μπορέσουν να εφαρμοστούν εύκολα. Από την άλλη, καλή είναι η αντίδραση, αλλά από προτάσεις τι γίνεται; Υπάρχει μία βιώσιμη λύση για το πώς θα σταματήσουμε να ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού; Γιατί με μειώσεις και περικοπές, μόνο σε ύφεση μπορούμε να οδηγηθούμε, όχι σε ανάπτυξη. Επομένως, κάθε λογική και εφαρμόσιμη πρόταση είναι ευπρόσδεκτη. Όσο για τα επεισόδια, κάθε σχόλιο είναι ανούσιο. Η διαφορά μεταξύ αντίδρασης, πορείας, διαμαρτυρίας και καταστροφών και νεκρών είναι χαώδης. Όποιος δεν βλέπει αυτήν τη διαφορά, έχει το ίδιο πρόβλημα με τις παλιές τηλεοράσεις: ο κόσμος του είναι ασπρόμαυρος. Όσοι πάλι ψάχνουν να ρίξουν τις ευθύνες για τις ταραχές στο ένα ή στο άλλο πολιτικό φάσμα, πάλι χάνουν την ουσία. Η βία δεν είναι έκφραση καμίας από τις πρωτεύουσες πολιτικές θεωρίες που εμφανίζονται στην χώρα μας. Η μολότοφ δεν είναι πολιτική άποψη, είναι πολιτική ανωριμότητα, είναι κοινωνική ανωριμότητα, είναι καθαρή, ανόθευτη έκφραση βλακείας. Μερικές φορές καταντάει και θανάσιμη βλακεία. Αντί (της συνήθους, δημοσιογραφικής) νεκρολογίας. Πλέον, η Ελλάδα δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται σε μία αδιευκρίνιστη ανησυχία, πώς μια ένταση κλιμακώνεται υπογείως. Πότε και αν θα εκραγεί, κανείς δεν το ξέρει. Όμως, πριν συνεχίσουμε τις διαμαρτυρίες για όσα χάνουμε, για τις προοπτικές μας που μικραίνουν επικίνδυνα, πριν τελειώσει αυτό το διάλειμμα για ενδοσκόπηση, επιτρέψτε μας μια τελευταία παρατήρηση: πλέον το μέτρο της ζημιάς που νοιώθουμε όλοι μας, οφείλει να είναι η απώλεια αυτών που άφησαν πίσω τους οι νεκροί της Marfin. Εκπομπή "Εκτενώς ", Σαράντης Ευσταθόπουλος - Κωνσταντίνος Βογιατζής. |