Στο εκκλησάκι της Υπαπαντής στους πρόποδες του Όρους. .

Είναι ίσως από τις πιο χαρακτηριστικές γιορτές στην καρδιά του χειμώνα. Η ορεινή Αίγινα δείχνει διαφορετική, κάτω από το Όρος ο αέρας καθαρός, το τοπίο κάποιες φορές άγριο, αυθεντικό, μέχρι το βλέμμα να ξεγλιστρήσει στον ορίζοντα, κάτω στο κόλπο του Μαραθώνα και να αγναντέψει τη θάλασσα. Μέσα στη γαλήνη του πρωινού το λιγοστό φως από τα καντήλια και τα κεριά στο μανουάλι, τρεμοπαίζει πίσω από τα νοτισμένα τζάμια. Οι ψαλμωδίες και μερικές δεκάδες άνθρωποι, στην ιλαρότητα της γιορτής και του χειμωνιάτικου πρωινού.


Το βλέμμα προσπαθεί να παγιδέψει κάθε εικόνα, όλες οι αισθήσεις ανοίγουν επιτέλους και η μυρωδιά από το λιβάνι μπλέκεται με την ευωδία του καθαρού αέρα. Στο εκκλησάκι της Υπαπαντής στους πρόποδες του Όρους, οι εικόνες παραμένουν ατόφιες, το ίδιο και τα συναισθήματα. Η ομίχλη κατεβαίνει από το Όρος και τα σύννεφα φέρνουν χιονόνερο. Είναι η ώρα της αρτοκλασίας, λίγο πριν η λειτουργία τελειώσει και οι πιστοί ανταλλάξουν ευχές για τη σημερινή ημέρα. Ευτυχώς, η Αίγινα μπορεί ακόμη και αντιστέκεται.