Στις 12 Ιουλίου διερχόμενος με το μηχανάκι μου την Μητροπόλεως, όλως αιφνιδίως βγήκε από την Πελεκάνου ένα δίκυκλο χωρίς να ελέγξει την κυκλοφορία επί της Μητροπόλεως, παρότι υπήρχε ένα τεράστιο STOP και ένας καθρέπτης. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη, γίναμε μαλλιά κουβάρια. Από τους πρώτους που έτρεξαν για βοήθεια ήταν ο Άλκης Μπάλιας, αργότερα ο Χρηστός Δρακοπούλος και μερικοί ακόμα που δεν γνώριζα ή που δεν μπορούσα να δω ξαπλωμένος στο οδόστρωμα.
Αμέσως ειδοποίησαν το ασθενοφόρο και την αστυνομία. Γρήγορα κατέφθασαν ο υπαστυνόμος Βένετης και ο Στέλιος Θερινός με το ασθενοφόρο του. Κάποιος κρατούσε ομπρέλα για να μη καίγομαι από τον καυτό ήλιο, μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο. Ο Στέλιος αφού μου είπε πως
έκανα ωραίο πτώμα, χρήσιμη πληροφορία για να ξέρω πως θα είμαι όταν έρθει εκείνη η στιγμή, με
έβαλε προσεκτικά στο φορείο, μετά στο ασθενοφόρο και δρόμο για κέντρο υγείας. Η γιατρός Ζβετλάνα με την Άνθη την νοσηλεύτρια, αφού παρείχαν άμεσα τις πρώτες βοήθειες, εκκρίθηκε σκόπιμο να μεταφερθώ στο Τζάνειο. Εκεί ολοκληρώθηκαν οι αναγκαίες εξετάσεις - επισκευές και διαπιστώθηκε πως δεν διέτρεχα κίνδυνο. Κάποιοι είπαν πως είχα άγιο. Δεν νομίζω πως ευσταθεί γιατί αν είχα άγιο θα είχα αποφύγει τη σύγκρουση. Εκτός και κοιμόταν και ξύπνησε από τον θόρυβο της σύγκρουσης. Όποτε τι να τον κάνεις όταν δεν τον έχεις όταν τον χρειάζεσαι, γιατί κοιμάται του κάλου καιρού.
Θερμές ευχαριστίες σε όλους τους προαναφερόμενους για την φροντίδα και την συμπαράσταση.
Μέρες μετά έμαθα πως αυτόπτης μάρτυς έφυγε για να μη μπλέξει, όπως είπε. Το δεδομένο όμως
ήταν πως εγώ είχα μπλέξει άσχημα και ακόμα πονώ. Αυτή η λογική ου μπλέξεις όταν μπορείς
να βοηθήσεις στην διερεύνηση ενός ατυχήματος έμενα με ξεπερνά, όπως και πολλούς άλλους
συμπολίτες που έμειναν εκεί να βοηθήσουν και να συμπαρασταθούν.
Και πάλι τους ευχαριστώ
όλους από τα βάθη της καρδιάς μου Νικήτας Παπαϊωάννου.
