Το να επικαλείται κανείς το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ) κάθε φορά που τίθενται ζητήματα σχετικά με τα χρονίζοντα προβλήματα κυκλοφοριακής οργάνωσης, προσβασιμότητας και ασφάλειας έχει πλέον ξεφτίσει ως δικαιολογία, ιδιαίτερα όταν οι ίδιες εικόνες επαναλαμβάνονται και επιβεβαιώνουν στην πράξη τη διαιώνιση ενός σοβαρού προβλήματος.
Από το Ενημερωτικό Δελτίο, στο Aegina Portal Talk Radio
Η Αίγινα έχει πλέον να διαχειριστεί έναν ολοένα μεγαλύτερο αριθμό οχημάτων, ιδιαίτερα κατά τις περιόδους αυξημένης επισκεψιμότητας. Η πραγματικότητα αυτή είναι γνωστή και δεν πρόκειται να αλλάξει με την ευχή ότι τα προβλήματα θα αντιμετωπιστούν κάποια στιγμή στο μέλλον.
Αντίθετα, όσο δεν υπάρχει ουσιαστική παρέμβαση, η άναρχη στάθμευση κινδυνεύει να παγιωθεί ως αποδεκτή πρακτική. Ένας οδηγός βλέπει ένα αυτοκίνητο σταθμευμένο εκεί που δεν θα έπρεπε, ακολουθεί ένας δεύτερος και στη συνέχεια ένας τρίτος. Σταδιακά, μια παράβαση μετατρέπεται σε καθημερινότητα.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: η παραβίαση των κανόνων γίνεται συνήθεια και η συνήθεια αντιμετωπίζεται ως κανονικότητα.
Το ζητούμενο δεν είναι να βρεθούν μόνο περισσότεροι χώροι στάθμευσης. Είναι να διασφαλιστεί ότι το υφιστάμενο οδικό δίκτυο μπορεί να επιτελεί τον βασικό του ρόλο: να επιτρέπει την ασφαλή και απρόσκοπτη μετακίνηση ανθρώπων και οχημάτων.
Η εικόνα που δημοσιεύουμε είναι μία μόνο από τις πολλές του καλοκαιριού. Και ακριβώς γι' αυτό είναι ενδεικτική ενός ευρύτερου προβλήματος που δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως κάτι προσωρινό ή περιστασιακό.
Ένα όχημα έκτακτης ανάγκης δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει μέχρι να απομακρυνθούν τα σταθμευμένα αυτοκίνητα ή να αναζητήσει εναλλακτική διαδρομή. Η ανεξέλεγκτη στάθμευση σε δρόμους με αυξημένη κυκλοφορία μπορεί να δημιουργήσει καθυστερήσεις ακριβώς τη στιγμή που απαιτείται άμεση πρόσβαση.
Η εικόνα ενός δρόμου που μετατρέπεται, έστω άτυπα, σε χώρο στάθμευσης δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής ή ευκολίας. Είναι ζήτημα κυκλοφοριακής οργάνωσης, προσβασιμότητας και ασφάλειας.
Και όσο η κατάσταση παραμένει χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση, τόσο περισσότερο εδραιώνεται ως καθημερινή πρακτική, συμβάλλοντας σταδιακά στην υποβάθμιση της λειτουργίας του δημόσιου χώρου και, τελικά, της καθημερινότητας κατοίκων και επισκεπτών της Αίγινας.