Μια ιδιαίτερα συγκινητική και ουσιαστική εκδήλωση τιμής προς τους εθελοντές του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος Αίγινας πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2025, στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο Αίγινας.
Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τον Δήμο Αίγινας και την Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, σε συνεργασία με την Ομάδα Πολιτών Αίγινας, η οποία υπέβαλε την πρόταση στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 36 ετών αδιάλειπτης εθελοντικής προσφοράς προς τους συμπολίτες του νησιού που έχουν ανάγκη.
36 χρόνια σε λειτουργία αγάπης
Στο καλωσόρισμά της, η δημοτική σύμβουλος κ. Μαίρη Κουκούλη αναφέρθηκε στη μακρόχρονη πορεία του Λεουσείου Ιδρύματος, επισημαίνοντας, ότι μεγάλος αριθμός εθελοντών, ιερέων και πολιτών έχουν περάσει από αυτή τη λειτουργία αγάπης, αποτελώντας κρίκους της ίδιας αλυσίδας προσφοράς στον συνάνθρωπο. "Είμαστε όλοι εδώ να αποτίσουμε ελάχιστο φόρο τιμής σε εκείνους που με αγάπη, ενσυναίσθηση και κοινωνική συνείδηση προσφέρουν χρόνο, κόπο και διάθεση προς ανακούφιση των αναγκεμένων Αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.", είπε η κ. Κουκούλη.
36 χρόνια αδιάκοπης προσφοράς
Το Λεούσειο Εκκλησιαστικό Ίδρυμα, με τη στήριξη της Μητρόπολης και δεκάδων εθελοντών, βρίσκεται από το 1991 στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής αλληλεγγύης, προσφέροντας καθημερινά μαγειρεμένο φαγητό σε συμπολίτες που το έχουν ανάγκη. Σήμερα διανέμονται περίπου 80–85 μερίδες την ημέρα, ενώ στο έργο συμβάλλουν συστηματικά σχολεία, σύλλογοι, ενορίες, επιχειρήσεις και ιδιώτες.
Ο χαιρετισμός Δημάρχου Αίγινας, Ιωάννη Ζορμπά
"Αποτελεί για μένα μεγάλη τιμή και συγκίνηση, να βρίσκομαι σήμερα εδώ μαζί σας, σε αυτή την όμορφη και ουσιαστική εκδήλωση τιμής για τους εθελοντές του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος Αίγινας. 36 χρόνια ανιδιοτελούς προσφοράς, 36 χρόνια αγάπης, συμπαράστασης και αληθινού ενδιαφέροντος για τον συνάνθρωπο, αποτελούν ένα φωτεινό φάρο ανθρωπιάς, που λάμπει σε όλο το νησί μας.
Η Αίγινα έχει μια μακρά και περήφανη παράδοση στον εθελοντισμό. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, το Λεούσειο Ίδρυμα ξεχωρίζει ως ένα παράδειγμα βαθιάς και διαρκούς προσφοράς με τους εθελοντές και τον πατέρα Νεκτάριο Κουκούλη, που καθημερινά φροντίζουν, προετοιμάζουν και διανέμουν φαγητό στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Χάρη στη δική σας αφοσίωση, το Ίδρυμα έχει καταφέρει για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, να απαλύνει τον πόνο, να προσφέρει τροφή, ζεστασιά και αξιοπρέπεια. Το έργο σας είναι αθόρυβο, αλλά ανεκτίμητο. Είναι πράξη πίστης και αγάπης προς τον συνάνθρωπο.
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς και σας συγχαίρουμε για την διαχρονική σας προσφορά. Να γνωρίζετε όλοι ότι και εγώ και οι συνεργάτες μου και γενικότερα όλοι στο Δήμο και το Δημοτικό Συμβούλιο θα είναι δίπλα σας. Ευχαριστώ πολύ".
Η ιστορική αναδρομή και ο λόγος του πατέρα Νεκταρίου Νεκτάριου Κουκούλη
Να ευχαριστήσω όλους σας που είσαστε σήμερα εδώ. Και πρώτα απ' όλα να μεταφέρω τις ευχές του Σεβασμιωτάτου, για ό,τι καλό κάνουμε και προσφέρουμε στο νησί. Ο Δεσπότης είναι εκείνος που με τη δικιά του ευλογία, έχει δώσει την ευχή για να κάνουμε αυτό που κάνουμε. Γυρίζω τις σελίδες της ζωής μου, πάρα πολλά χρόνια πίσω. Ήταν μια ημέρα Σαββάτου, όταν χτύπησα την πόρτα σε κάποια αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου που είναι ακριβώς όπως ξέρετε όλοι απέναντι από το Ναό της Ευαγγελίστριας της Κυψέλης.
Ήταν μέσα με μια ομάδα παιδιά η κυρία Μαρία Κολαΐτη. Της απευθύνω το λόγο και της λέγω είμαι ο κατηχητής που με έχει ορίσει η Μητρόπολη για να κάνω κατηχητικό σχολείο στην ενορία μου. Εσείς όμως μου έχετε κλέψει τα παιδιά, τα μαζεύετε εδώ με τον ωραίο σας τρόπο με τα καλλιτεχνικά σας έργα και αυτά ξεμυαλίζονται με το παιχνίδι και δεν έρχονται σε μένα.
Αυτό ήταν το παράπονο μου προς την κυρία Μαρία. Εκείνη όμως επειδή είχε μεγάλη και καλή καρδιά μου είπε, παρακαλώ περάστε, πρώτα εσείς και μετά εγώ και από τότε μέχρι σήμερα έχει ξεκινήσει μια ωραία συνεργασία. Η κυρία Μαρία ήταν αυτή που μαζί με τον πατέρα Νικόλαο τον Σαββόπουλο και με την ευλογία του γέροντά μας του Αειμνήστου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κυρού Ιεροθέου, ο οποίος πρέπει να πούμε στόλισε όλα τα νησιά και όλη την περιφέρειά μας με μεγάλους ναούς, με ωραία ιδρύματα, όπως είναι και το σημερινό Λεούσειο Ίδρυμα που τότε ήταν οικοτροφείο και τελευταία, όπως ξέρουμε όλοι, με αυτόν τον μεγάλο περικαλλή ναό του Αγίου μας που είναι το καύχημά μας.
Πρέπει να συγχαρούμε τον πατέρα Νικόλαο, διότι από το 1991 ξεκίνησε αυτή την προσπάθεια, όπως είπαμε με την ευχή του Σεβασμιωτάτου Ιεροθέου και με ένα σωρό πολλές κυρίες, οι οποίες αγωνίστηκαν για να κάνουν το καλό στον συνάνθρωπο. Θυμάμαι τότε, όλες οι ενορίες ξεκίνησαν να μαζεύουν χρήματα και κάθε μήνα υπήρχε ένα μπλοκάκι, ό,τι έδινε ο καθένας έπαιρνα την απόδειξή του το προσφέραμε στον πατέρα Νικόλαο για να γίνει η αγορά των τροφίμων. 70 γυναίκες και άνδρες ήτανε τότε που ξεκίνησαν αυτή την προσπάθεια. Άλλες ταξίδεψαν για να μοιράσουν φαγητό σπίτι - σπίτι σε ανήμπορους και κατάκυτους ανθρώπους και από το 1991 μέχρι και σήμερα έχουν περάσει 36 χρόνια με τη βοήθεια του Θεού. Ο πατέρας Νικόλαος έπρεπε όμως κάποια στιγμή να φύγει από την Αίγινα και παράλαβε ο καλός μας πατήρ Ανδρέας, αναγκάστηκε να μείνει μέσα στο κτίριο τότε, μαζί με την οικογένειά του, είχε και το μοναστήρι και κάθε πρωί έπρεπε να είναι λειτουργός στον Άγιό μας και καταλαβαίνετε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε".
Η ομιλία της κ. Ελένης Κυπραίου
Στην Αίγινά μας, των φεστιβάλ, της συνεχούς τουριστικής ζωής, της μετεγκατάστασης πάντων των επιχειρηματιών, ξένων από διάφορες χώρες. Στην Αίγινά μας, της κυκλοφορίας πανάκριβων 4x4 αυτοκινήτων, των αγκυροβολημένων στο κεντρικό λιμάνι της άλλων τόσων πολυτελών σκαφών αναψυχής. Στην Αίγινά μας, της σφαγής χιλιάδων φιστικιών, βορρά στον οικοδομικό οργασμό. Ενώ κάθε σπιθαμή από το χώμα, το βυθό της θάλασσας που την περιβρέχει, μαρτυρούν την πολυχιλιετή ιστορία της.
Οι ανασκαφές που ανέδειξαν τις 11 επάλληλες πόλεις στο ναό του Απόλλωνα, πιο γνωστό ως Κολώνα, είναι οι σημαντικότερες του πλανήτη, περισσότερο κι από αυτές τις Τροίας. Στην Αίγινά μας, του Καποδίστρια, της πρώτης προσπάθειας απεξαρτητοποίησης και ανεξαρτητοποίησης της Ελαδίτσας μας από τα όρνια που την κατασπαράζουν μόνιμα, ως άλλο προμηθέα αλυσοδεμένων, διότι προσέφερε το φως στην ανθρωπότητα, αυτό το μοναδικό Αιγινήτικο φως που προσελκύει επώνυμους ζωγράφους, γλύπτες και δημιουργούς, σε αυτή την Αίγινα του είναι, αλλά και του επιδερμικού φαίνεσθε, υπάρχουν συνάνθρωποι μας που πεινάνε.
Ναι, όπως το ακούτε, πεινάνε. Πεινάνε, διότι δεν έχουν τη δύναμη να κερδίσουν τα προς το ζειν. Πεινάνε, αλλά δεν ζητιάνεψαν ποτέ. Δεν άπλωσαν το χέρι τους στα στενά σοκάκια μας να το φωνάξουν.
Αξιοπρεπείς, βουβοί, κλειδαμπαρωθήκαν μέσα στη φτώχεια τους. Έτσι θα παρέμεναν, καταδικασμένοι σε αργό θάνατο, από ασιτία. Αν κάποιες και κάποιοι άλλοι Αιγινήτισσες και Αιγινήτες, απαλλαγμένοι από τον εαυτούλη τους και την πάρτη τους, δεν τους αναζητούσαν, δεν τους εντόπιζαν να τους προσφέρουν τον άρθρο των επιούσιον.
Αγαπητές και αγαπητοί μου, έτσι ακριβώς ξεκίνησε ο θεσμός των Λεουσείων Σισιτίων. Η πρωτοπόρος που έβαλε το πρώτο λιθαράκι θα μας τα πει η ίδια η Βίρνα Μαρία Κολαΐτη.
Σε άλλο σημείο της εκδήλωσης είπε
(...) Υβρή προς τον αείμνηστο δωρητή του, τον Αντώνη Λεούση. Υπόδειγμα προς αποφυγή για μελλοντικούς δωρητές, η περίπτωση του Λεουσείου. Υπό το πρόσχημα της ανακαίνισης ανανεώθηκε το εξωτερικό του χρώμα, πλην όμως του αφαιρέθηκαν όλα τα κουφώματα, ώστε να χάσκουν πόρτες και παράθυρα, μπάζοντας τον αέρα τη βροχή και σκόνη στο ξηλωμένο εσωτερικό του κτηρίου.
Θυμάμαι νοσταλγικά το τεράστιο μαγειρείο του, τα σεμινάρια στην ευρύχωρη αίθουσά του, τις λαμπρές εκδηλώσεις, την κατανυκτική λειτουργία στο παρεκκλήσι του Αγίου Τρύφωνα και θλίβομαι, πονάω κάθε φορά που αντικρίζω το αποσκελετωμένο Λεούσειο. Αγαπητές και αγαπητοί μου, είμαι κι εγώ όπως και εσείς ένας απλός δημότης που δεν αδιαφορεί για όσα βλέπει γύρω του. Κι αν αποδέχθηκα τη συμμετοχή μου στη σημερινή εκδήλωση, πέραν των ευχαριστιών προς τους εθελοντές των σισιτίων, είναι για να εκφράσω την αγωνία, συγχρόνως και την ευχή μου να επανέλθει η ζωή στο κτήριο του Λεουσείου Ιδρύματος.
Τα υπέροχα μηνύματα από την ομιλία της κυρίας Μαρίας Κολαΐτη
Σε αυτό το μεγαλείο ψυχής που για 36 χρόνια παλεύει και είναι κοντά στον άνθρωπο, να ευχαριστήσω τον κύριο Δήμαρχό μας και το Δημοτικό Συμβούλιο που έκανε την επιθυμία της Ομάδας Πολιτών Αίγινας πράξη, να βραβεύσουμε τον αγώνα αυτών των εθελοντών πράξη, που παλεύουν καθημερινά για να μην μείνει κανένας νηστικός. Απλόχερα ο Δήμαρχός μας προσέφερε την αίθουσα και τα καλούδια.
Όσο για τις βραβεύσεις των εθελοντών είναι κάτι απλό, γιατί το έργο που προσφέρουν είναι μεγάλο. Και τώρα θα σας πω ένα μυστικό που μου έχει πει ο κύριος Δήμαρχος και εγώ μυστικά δεν κρατάω. Είμαι λίγο κουτσομπόλα. Λοιπόν, μου είπε, δύο φορές το μήνα δεν θα πηγαίνω δρομολόγια έξω στον δρόμο με τα συνεργεία. Θα πηγαίνω τις 5.30 ώρα επάνω στο μοναστήρι να βρίσκω τον πατέρα Νεκτάριο, να πλάθω μπιφτέκια, κάποια δεκαριά κιλά, να καθαρίζω λέει καλά τσουβάλι πατάτες, να τα βάζω στον φούρνο, να βάζω λαδορίγανη, να τα ψήνω και να είμαι χαρούμενος γιατί κάνω ένα αλλιώτικο έργο. Σας ευχαριστούμε και χειροκροτήστε τον Πατέρα".
"Στην αγκαλιά των αγγέλων, από εκεί ψηλά οι αγαπημένοι μας, μας βλέπουν και χαμογελάνε που άφησαν έργο πίσω τους. Ο καθηγητής μας, κύριος Παπαγεωργίου, πάντα κοντά μας. Σε αυτό το μικρό εκκλησάκι, στην αυλή του Λεουσείου Ιδρύματος, όταν ξεκίνησαν τα συσσίτια, και επειδή δεν είχαμε χορηγούς, κάναμε ταπεινά μνημόσυνα. Για την ημέρα αυτή έφερναν τρόφιμα που αναλογούσαν στα 47 άτομα που σιτίζαμε εκείνη την εποχή. Μαγείρευαν μαζί μας και κάναμε πάλι τη διανομή μαζί. Με το χαμόγελο στα χείλη για την επιτυχία, προσφορά αυτό των εθελοντών που καθημερινά τα βήματά τους οδηγούν στο Λεούσειο Ίδρυμα. Η χαρά στα πρόσωπά τους και ανοιχτή η αγκαλιά. Επί του έργου, ακούραστοι εθελοντές και εθελόντριες, εν δράσει, πάντα διακριτικά μαχόμενοι στην πρώτη γραμμή. Είδος προς εξαφάνιση. Με το χαμόγελο στα χείλη, η Ανθή έφερε γλυκά. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Χριστουγεννιάτικες λιχουδιές για τους αγαπημένους μας. Ο πατήρ Αντρέας Ντότσικας έκανε τα αδύνατα δυνατά να βρεθούν πόροι αυτής της προσπάθειας. Δοξασμένο το όνομά σου, Κύριε. Σε ευχαριστούμε για την βοήθειά Σου. Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν".
Ακολούθησε η βράβευση των εθελοντών, από την οποία μπορείτε να δείτε φωτογραφίες εδώ.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα όπου φιλοξενείται η μεγάλη έκθεση «ασθενείς και οδοιπόροι – Ένα γράμμα που δεν έφτασε», του Γιάννη Ψυχοπαίδη, δίνοντας την ευκαιρία για συνειρμούς και πολλαπλά μηνύματα.
Το έργο συνεχίζεται με πίστη, αγάπη και μεγάλη προσωπική προσπάθεια, αναφερόμενος και στο δύσκολο αλλά πολύτιμο έργο της διανομής κατ’ οίκον για ηλικιωμένους και ανήμπορους δικαιούχους.
«Δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά χέρια στην προσφορά. Υπάρχουν καρδιές που αγαπούν. Με τη βοήθεια του Θεού και του Αγίου Νεκταρίου καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό αυτό το έργο για 36 χρόνια», σημείωσε ο πατέρας Νεκτάριος Κουκούλης, υπεύθυνος του συσσιτίου του Εκκλησιαστικού Λεουσείου Ιδρύματος.
Στήριξη από την εκκλησία, φορείς και ιδιώτες
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης εκφράστηκαν θερμές ευχαριστίες προς όλους όσοι συμβάλλουν έμπρακτα, αναφέροντας μεταξύ άλλων:
- Τη Μονή Αγίου Νεκταρίου για την παραχώρηση της κουζίνας, την παροχή λαδιού και οικονομική στήριξη
- Ιδιώτες δωρητές και επιχειρηματίες
- Εκπαιδευτικά ιδρύματα και πολιτιστικούς συλλόγους
- Κατοίκους και εθελοντές που προσφέρουν χρόνο, τρόφιμα και εργασία
Την εκδήλωση χαιρέτησαν ο κ. Γιάννης Τσιμπούρης, εκ μέρους της Ομάδας Πολιτών Αίγινας, ο πρώην Αντιπεριφερειάρχης Νήσων κ. Παναγιώτης Χατζηπέρος.
